Γέρων Ιάκωβος ο εν Βίτση (Βαλοδήμος)

Άγιος Ιάκωβος ο εν Βίτση (Βαλοδήμος)

Εικόνα κατασκευασμένη από την καλύτερη ποιότητα χυτού Plexiglass δίνοντας μια 3D αίσθηση πολυτέλειας.

• ΓΙΟΡΤΗ:  15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
• Θεωρείται Προστάτης των Ανέργων
• Ο π. Ιάκωβος γεννήθηκε το 1870 στην αλύτρωτη  Βόρειο  Ήπειρο, στο χωριό Βοδίνο του Αργυροκάστρου. Το κοσμικό του όνομα ήταν Ευάγγελος Μπαλοδήμος. Οι γονείς του, άνθρωποι ευσεβείς και φτωχοί, τον μεγάλωσαν με φόβο θεούΣτα 15 του εργάσθηκε ως μικροπωλητής στην Κωνσταντινούπολη, όπου  γνώρισε το θέλημα του Θεού από  τον κήρυκα του ευαγγελίου Κωνσταντίνο Καλλίνικο. Με καθοδήγηση έμπειρου πνευματικού, συνδέθηκε με άλλους έξι εργατικούς νέους και ζούσαν κοινοβιακά με νηστείες, ακολουθίες και προσευχές.Νέος είχε έντονο, συνεχή πονόδοντο, προσευχήθηκε  στον άγιο Αντύπα, κρέμασε την εικόνα του στο προσκέφαλο και σε λίγες μέρες ο πόνος σταμάτησε οριστικά και για 65 χρόνια μέχρι τον θάνατό του δεν ξαναπόνεσε. Καθημερινά να έψαλε το απολυτίκιο του Αγίου, και λειτουργούσε στις 11 Απριλίου στην εορτή του.Στο  Άγιον Όρος  εκάρη μοναχός, χειροτονήθηκε ιερέας και έμεινε 3 χρόνια. Επέστρεψε στην Ήπειρο μένοντας στην Ι. Μ. της Παναγιάς στα Ζωνάρια, ως άξιος εφημέριος για πολλά χρόνια.Κινδύνευε συχνά από  τους Τουρκαλβανούς  με τον Θεό να τον σώζει θαυματουργικά.Το 1916 με προτροπή του Μητροπολίτη έφυγε από  το χωριό του για το Μονοδένδρι Ζαγορίων. κι ανακαίνισε εκεί σε ένα έρημο μοναστηράκι του Προφήτου Ηλία.Φωτισμένος πνευματικός οδηγός  στην περιοχή των Ιωαννίνων έδινε σημασία στο να γίνεται σωστά το σημείο του Τιμίου Σταυρού και στο ζήτημα της καθαρής εξαγόρευσης των αμαρτιών. «Παιδιά μου, έλεγε, να εξομολογήσθε παστρικά. Γιατί τα φίδια που βγαίνουν έξω από  τις τρύπες τους τα σκοτώνουν και τα φίδια που κάθονται μέσα παχαίνουν. Έτσι και τα αμαρτήματα. Όταν τα εξομολογηθούμε βγαίνουν από  μέσα μας και εξαλείφονται. Όταν όμως τα κρύβουμε μένουν μέσα μας και μεγαλώνουν.»

  Ο π.Ιάκωβος έσωσε τη ζωή του καπετάν Φωτιά, ενός καπετάνιου των κομμουνιστών που κυνηγήθηκε από  τους συντρόφους του. Παρ’ όλο που ο καπετάνιος  τον είχε πολεμήσει παλαιότερα, τον φιλοξένησε στο μοναστήρι του, του έδωσε τροφή υλική και πνευματική, μετάνιωσε για τα εγκλήματά του και παραδόθηκε.

  Άλλη φορά, πηγαίνοντας πεζός από  το Μονοδένδρι στα Ιωάννινα στη θέση Καρυές , 19 χλμ από  την πόλη, έπεσε πάνω σε γερμανική περίπολο που του έκανε  νόημα να σταματήσει. Αυτός περπατώντας  δεν τους πρόσεξε καθώς έκανε την ακολουθία του Εσπερινού και συνέχισε το δρόμο του. Αμέσως δέχθηκε ριπές αυτόματων όπλων από  απόσταση 25 μέτρων χωρίς όμως να κτυπηθεί. Οι Γερμανοί έκπληκτοι τον πλησίασαν και βλέποντας τον σώο και αβλαβή  του επέτρεψαν να συνεχίσει το δρόμο του.

  Τον Ιανουάριο του 1948,  ο π. Ιάκωβος επέστρεφε μία Κυριακή στο μοναστήρι του, προσευχόμενος νοερά και πάτησε μία από  τις νάρκες του Εθνικού Στρατού που εξερράγη φοβερά, πετώντας πέτρες και σκόνη. Οι στρατιώτες αντί να βρούνε διαμελισμένο το σώμα του τον είδαν άσπρο να τινάζεται χωρίς να έχει πάθει το παραμικρό. «Αφήνει ο Θεός να πάθω τίποτα παιδιά μου αφού έλεγα την προσευχή του; Και σας θα σας φυλάξει ο Θεός  και θα γυρίσετε σώοι στα σπίτια σας» . Τους εξομολόγησε και την άλλη μέρα τους κοινώνησε , εκτός από έναν λοχία δάσκαλο. Αυτός τον κορόιδευε και τελικά σκοτώθηκε πατώντας νάρκη.

  Ο Άγιος Ιάκωβος  κοιμήθηκε 90 χρόνων οσιακά, στα Ιωάννινα,  στις 15 Φεβρουαρίου 1960, ετάφη στο μοναστήρι του στο Μονοδένδρι στα Ζαγόρια, ενώ τα οστά του βρίσκονται στον Ι.Ν. Προφήτου Ηλία στη Ζίτσα  Ιωαννίνων. Επιτελεί θαύματα σε όσους τον επικαλούνται με πίστη και βοηθά ειδικά σε ανέργους, φτωχούς, κυνηγημένους.